ماشینی که به هواپیما ،هیلی کوپتر،و قایق تبدیل میشود +عکس

                              یک طراح انگلیسی خوش‌ذوق خودرویی طراحی کرده که هیچ
                              مانعی نمی‌تواند مانع از حرکت آن شود. خودروی هالو
                              می‌تواند به هواپیما، هلی‌کوپتر و قایق نیز تبدیل
                              شود و به سادگی به بیشترین سرعت‌های ممکن دست یابد.
                              طراحان تاکنون خودروهایی طراحی و ساخته‌اند که به
                              قایق، هواپیما و حتی هلی‌کوپتر هم تبدیل می‌شوند؛ به
                              این ترتیب چرا نتوان خودرویی ساخت که بتواند به همه
                              این وسایل تبدیل شود؟
                              همین سوال، فیلیپ پالی انگلیسی را به فکر طراحی
                              خودروی مفهومی هالو انداخت. اما قبل از آنکه نگاه
                              دقیق‌تری به این خودرو داشته باشید، بدانید که این
                              خودرو مفهومی جداشونده دارای قسمتی مرکزی است که
                              بدون تغییر باقی می‌ماند و قسمت‌های دیگر به دور آن
                              می‌چرخند. این بخش مرکزی به سادگی به وصله‌ها و
                              ابزارهای دیگر متصل می‌شود که به نوبه خود، ایده‌ای
                              منحصربه‌فرد و فوق‌العاده است.
                               این خودرو که دارای چهار صندلی است، از موتوری
                              ترکیبی بهره می‌برد و می‌تواند به حداکثر سرعت 500
                              کیلومتر در ساعت برسد و تا 1127 کیلومتر نیاز به
                              سوخت‌گیری نداشته باشد.
                                شتاب این خودرو بسیار بالاست، به طوری که رسیدن از
                              سرعت صفر به 100 کیلومتربرساعت آن فقط 2.3 ثانیه به
                              طول می‌انجامد.
                                در صورتی که وصله هالو 120 متصل شود، خودرو به یک
                              هواپیمای جت تبدیل خواهد شد.
                                                           
                              هالو 120 دارای دو موتور توربوفن Pratt and Whitney
                              TF30-P-100 است که هر کدام نیروی پیشران 76.9
                              کیلونیوتن را تولید می‌کنند.
                                                             
                              زمانی که این هواپیما در حالت پس‌سوز قرار بگیرد،
                              قدرت رانش موتورها به 112 کیلونیوتن می‌رسد.
                              هواپیمای هالو می‌تواند به حداکثر سرعت 2 ماخ (2
                              برابر سرعت صوت یا حدود 700 متر بر ثانیه)، برد
                              6هزار و 756 کیلومتر و بیشترین ارتفاع پروازی 66هزار
                              پا (20هزار متری) دست پیدا کند.                                                           
                              البته در روزهایی که صاحبان میلیاردر این خودرو عجله
                              نداشته باشند، می‌توانند به سراغ وصله هالو 46 بروند
                              و خودروی خود را به هلی‌کوپتر تبدیل کنند. دو صندلی
                              جلوی این خودر در آن زمان جایگاه خلبانان خواهد بود
                              و در این حال مسافران می‌توانند به سادگی در عقب
                              هلی‌کوپتر نشسته و از پرواز لذت ببرند.
                                در این حالت این هلی‌کوپتر می‌تواند به سرعت 185
                              نات، برد 833 کیلومتر و بیشترین ارتفاع پروازی 4هزار
                              و 572 متری برسد.                                                    
                              در نهایت زمانی که شما بخواهید از روی آب عبور کنید
                              باید به سراغ وصله هالو 22 بروید. در این حالت دو
                              موج‌شکن مخصوص این اطمینان را می‌دهند که قایق شما
                              هیچ‌گاه در حین حرکت دچار مشکل نخواهد شد
                                            
                              طراحی خاص این قایق ما را به یاد قایق مفهومی و لوکس
                              Strand Craft 122 می‌اندازد. بیشترین سرعت آن بین 55
                              تا 66 نات و برد قایق تا 2222 کیلومتر پیش‌بینی شده 
                            شده است                                              
                              پالی در این باره می‌گوید: «طراحی این خودرو با هدف
                              گسترش مرزها برای کارخانه‌های خودروسازی است تا
                              محدودیت‌ها در این زمینه کم‌رنگ‌تر شود. در طول دهه
                              آینده تمایل برای ساخت این گونه خودروها افزایش پیدا
                              خواهد کرد. در حالی که زیرساختارهای راه‌های جهانی
                              محدودیت‌های زیادی در آینده خواهند داشت رقابت در
                              عرصه هوایی بسیار مورد توجه قرار خواهد گرفت»

                              

             برای دیدن عکسها به ادامه مطلب بروید  

                             

---

برچسبها:اختراعات.اختراعات جدید.ایده های نوین مهندسی.جدیدترین اختراعات.ایربگ.دوچرخه.اختراع.ثبت اختراع.راهنمای ثبت اختراع.مخترعین.اختراعات ایرانیان.جدیدترین اختراعات.ماشین های شیمیایی.کیمیکارماشین های اینده .ماشین های اسپورت.ایده های کیمیکار.علی امیری.برچسب ها:اختراعات.اختراعات نوین.جدیدترین اختراعات.ایده های نوین مهندسی.ثبت اختراع.اختراعات2010.اختراعات2011.جشواره خوارزمی.برگزیدگان جشنواره اختراعات.اختراعات مسلمانان.اختراعات ایرانیان.علی امیری.ماشین های شیمیایی.کمیکار.کیمیکار.مسابقات گیمیکار.مسابقات کمیکار.ایده های نوین اختراع.گزارش کار ازمایشگاه.اختراعات یابان.اختراعات الجدید.ثبت اختراعات.ثبت اختراعات در ایران کاخانه اذر اب اراک.اختراعات جالب.اختراعات کم مصرف.اختراعات مهم قرن.مهمترین اخترعات قرن.شرایط ثبت اختراع.tags:new invention.invention
گزارش کار.گزارش کار ازمایشگاه.تبادل لینک.new invention.invention.

ادامه نوشته

دانشمندانی که به خاطر علم جان خود را به خطر انداختند

نشریه گاردین در گزارشی شگفت انگیز لیستی از دانشمندان جهان را که به دلایل مختلف آزمایش های ترسناک یا دردآوری را بر روی خود اجرا کرده بودند، منتشر کرده و از آنها به عنوان شجاع ترین و جان سخت ترین دانشمندان جهان یاد کرده است.
در نوامبر سال 1908، «هنری هد» از پزشکان بیمارستان لندن مقاله علمی را با عنوان «تجربه ای انسانی در زمینه عصب ها» در نشریه Brain منتشر کرد و در آن احساسی را که در زمان قطع شدن عصب های پیرامونی در انسان به وجود می آید را تشریح کرد؛ نکته درد آور در این مقاله این است که وی برای جمع آوری اطلاعات دست خود را جراحی کرده بود.
در دنیای علم، داستان های مشابه زیادی وجود دارند و تنها افرادی که به خاطر کمبود داوطلب یا گزینه جایگزین خود را موضوع آزمایش هایشان قرار داده اند قهرمان این داستان ها نیستند ، زیرا موارد بسیاری وجود دارند که با وجود در اختیار داشتن گزینه های متعدد، افراد برای نمایش قدرت خود را در معرض آزمایش های علمی وحشتناکی قرار داده اند.
نشریه گاردین در حال جمع آوری لیستی کامل از مقاوم ترین و شجاعترین و گاه جان سخت ترین دانشمندان زن و مرد را منتشر کرده است. در این لیست نمونه هایی از دانشمندان متهور، قدرتمند و الهام بخش دیده می شوند اما در برخی از مواقع، آزمایشهای انجام شده پا را از مرز منطق و عقل فراتر گذاشته اند.

هنری هد: پزشک بیمارستان لندن که بازوی خود را به منظور کشف تغییر احساس در زمان قطع شدن اعصاب پیرامونی و رها کردن آنها برای بهبود پیدا کردن، بازوی خود را تحت عمل جراحی قرار داد.

گودرون فلوژر: خانم کوهنورد اطریشی که به منظور مطالعه بر روی گرگ ها همواره در تعقیب و ردیابی آنها بود. طی یکی از سفرها وی در حالی دیده شده بود که در نزدیکی گله ای از گرگ ها ، برای نزدیکتر آوردن آنها بر روی زمین دراز کشیده بود و خود را طعمه قرار داده بود.

الیزی ویدوسون: بیوشیمیدان کالج امپریال لندن به همراه همکارش رابرت مک کین به منظور بررسی آثار محدود کردن کالری بر روی سلامت بدن، رژیم غذایی شدیدی را برای مدتی طولانی بر روی خود اجرا کرد. وی از نتیجه مطالعات خود توصیه های حیاتی را برای کمک به افرادی که در کمپ های نازی برای مدتی طولانی در گرسنگی شدید قرار داشته و دچار سو تغذیه شده بودند، به دولت بریتانیا عرضه کرد.

مایک استرود: دانشمند بریتانیایی در بیمارستان عمومی ساوت هامپتون که در زمینه مقاومت انسان و محیطهای دشوار تخصص دارد. وی در چندین سفر اکتشافی قطبی حضور داشته که طی یکی از این سفرها عمل نمونه برداری از بافت ماهیچه پای خود را بدون استفاده از مواد بی حس کننده انجام داد.

لئونید روگوزوف: پزشک روسی که در سال 1960 در ایستگاه تحقیقاتی شوروی مشغول به کار بود. وی در این دوره دریافت که مبتلا به پریتونیت شده و تصمیم گرفت آپاندیس خود را جراحی کند. خودجراحی وی ، دو ساعت طول کشید و وی چهار شب پس از جراحی توانست فعالیت های روزانه خود را از سر بگیرد.

سیسلی ویلیامز: یکی از اولین پزشکان زن بریتانیایی که در زمینه بیماری های کودکان تخصص داشت و رژیم غذایی غنی از پروتئینی را در حین فعالیت در آفریقا خلق کرد که جان بسیاری از انسان ها را نجات داد. طی جنگ جهانی دوم و پس از سقوط مالایا وی دستگیر شده و در دو زندان مختلف در ژاپن اسیر شد ، وی در این دوره نیز به فعالیت های خود ادامه داد و با به خطر انداختن جان خود به درمان بیماران پرداخت.

جان استپ: جراح سابق نیروی هوایی آمریکا که به واسطه یک سری آزمایش هایی که به منظور شناسایی بالاترین سرعت و شتابی که انسان می تواند از آن جان سالم به در ببرد، به سریعترین مرد جهان مشهور شد.
وی ماجراجویی های خود را با کمک وسیله نقلیه ای انجام می داد که به آن موتور جت وصل شده بود و نتیجه آزمایش های وی ، استخوان های شکسته، شبکیه چشم متلاشی شده و چندین آسیب بدنی جدی دیگر بود.

تیموتی لیری: روانشناس آمریکایی که ریچارد نیکسون را خطرناکترین مرد آمریکا می دانست و به این شهرت داشت که به بهانه انجام مطالعات علمی به شدت از داروهای روانگردان استفاده می کند.

آیزاک نیوتن: از مشهورترین دانشمند جهان که با آزمایش بر روی بدن خود هیچ مخالفتی نداشت، در یکی از موارد وی سوزنی را در کاسه چشم خود فرو برده و آن را به پشت کره چشمش فشرد تا انحنای آن را تغییر دهد. وی نتیجه این آزمایش را مشاهده چندین دایره سفید، سیاه و رنگی گزارش کرده است.

ادوارد هریسون: شیمی دانی که به ازای ابداع ماسک ضد گاز طی جنگ جهانی اول جان خود را از دست داد، ابداعی که جان هزاران نفر را در جنگ نجات داد. وی برای ابداع این ماسک خود را در اتاقک های سر بسته در معرض گازهای سمی قرار می داد و در نهایت در سن 49 سالگی جان خود را از دست داد.

لارنس پاتریک: متخصص بیومکانیک آمریکایی که در اجرای آزمایش های ساختگی تصادف های انسانی تخصص داشت. وی که از محققان دانشگاه وین استیت به شمار می رفت به بهانه یافتن روش های ایمنی در پی اطلاعاتی درباره حوادثی بود که انسان می توانست در برابر آنها دوام بیاورد. در یکی از آزمایش ها قطعه فلزی 10 کیلوگرمی به سینه وی کوبیده شد تا اثرات مخرب کیسه های هوای درون خودروها مورد بررسی قرار گیرد. وی همچنین برای بررسی تاثیر شتاب و سرعت بالا بر بدن انسان بارها بر نقلیه های جت دار سوار شد. در آزمایشی دیگر برای درک دقیق مکانیزم خرد شدگی، وزنه ای سنگین بر روی گونه وی کوبیده شد.

آناتولی بوگروسکی: در 13 جولای 1978 این دانشمند روسی در قدرتمند ترین دستگاه شتابدهنده ذره ای شوروی سابق، دچار حادثه ای کوچک شد. به دلیل نقص در تجهیزات ایمنی یک پرتو پروتونی با سر وی برخورد کرد و وی نوری درخشانتر از هزاران خورشید را در برابر چشمانش مشاهده کرد. در حالی که پزشکان از وی قطع امید کرده بودند، وی به شکلی عجیب زنده ماند و جدا از حمله های گاه و بی گاهی که به او دست می دهد، گنجایش ذهنی وی دچار آسیب دیدگی نشد.

بری مارشال: پزشک استرالیایی که یک ظرف کشت باکتری مملو از باکتری «هلیوباکتر پیلوری» را نوشید تا ثابت کند این باکتری باعث زخم معده شدید می شود، البته در نهایت موفق شد به خاطر تلاش های فراوانش جایزه نوبل را دریافت کند.

---

برچسبها:دانشمندان شجاع.خطر به خاطر علم .دانشمندان جسور.دانشمندان ماجراجو.ازمایشات خطر ناک.

موتور فراری

تلفیقی از هنر ومهندسی واقعن زیباست ولی اطلاعات بیشتری در دست  رس نبود

برای دیدن بقیه عکسهای این موتور زیبا ه ادامه مطلب بروید

---

برچسبها:اختراعات.اختراعات جدید.ایده های نوین مهندسی.جدیدترین اختراعات.ایربگ.دوچرخه.اختراع.ثبت اختراع.راهنمای ثبت اختراع.مخترعین.اختراعات ایرانیان.جدیدترین اختراعات.ماشین های شیمیایی.کیمیکارماشین های اینده .ماشین های اسپورت.ایده های کیمیکار.علی امیری.برچسب ها:اختراعاتسازمان ناسا ایرانیان مقیم امریکا .ایرانیان در ناسا.اختراعات نوین.جدیدترین اختراعات.ایده های نوین مهندسی.ثبت اختراع.اختراعات2010.اختراعات2011.جشواره خوارزمی.برگزیدگان جشنواره اختراعات.اختراعات مسلمانان.اختراعات ایرانیان.علی امیری.ماشین های شیمیایی.کمیکار.کیمیکار.مسابقات گیمیکار.مسابقات کمیکار.ایده های نوین اختراع.گزارش کار ازمایشگاه.اختراعات یابان.اختراعات الجدید.ثبت اختراعات.ثبت اختراعات در ایران کاخانه اذر اب اراک.اختراعات جالب.اختراعات کم مصرف.اختراعات مهم قرن.جدید ترین مدل موبایل.جدیدترین مدل گوشی. مدرن ترین لوازم ارتباطی.مهمترین اخترعات قرن.شرایط ثبت اختراع.tags:new .سرنوشت خودرو های فرسوده.invention.invention
گزارش کار.گزارش کار ازمایشگاه.تبادل لینک.new invention.invention.ali amiri.alli amiri.alli amiry.

 

ادامه نوشته

ایگ نوبل

      برندگان امسال ایگ‌نوبل، پژوهشگرانی از اقصی نقاط جهان که همگی آنها در یک ویژگی با هم مشترک بودند؛ آن هم این که به تحقیق روی چیزهایی پرداخته بودند که کمتر کسی آن‌ها را جدی می‌گیرد، کسی چه می‌داند شاید حتی خود آنها هم در ابتدا از چنین فکری به خنده افتاده باشند!

 

      گروه فورت دتریک و دیگر برندگان برای اولین بار در تاریخ ایگ‌نوبل برنده یک جایزه نقدی هم شدند: در رقابت با 1.3 میلیون دلار امریکا که به برندگان جایزه نوبل داده می‌شود، به هر برنده این جایزه 10 تریلیون دلار! تعلق گرفت، ولی متاسفانه این بنیاد به جای دلار امریکا، دلار زیمبابوه در اختیار داشت!!!

 

 

      ایگ‌نوبل مهندسی برای فین کردن نهنگ

 

      دایان جندرون از انستیتوی ملی پلی‌تکنیک مکزیک و همکارانش با اثبات این که می‌توان از هلیکوپترهای کنترل از راه دور برای جمع‌آوری ترشحات بینی نهنگ‌ها استفاده کرد، جایزه ایگ‌نوبل مهندسی را به خود اختصاص دادند.

 

      این گروه در حال تحقیق بر روی سلامت نهنگ‌ها با نظارت بر مایعی است که از بینی (اگر بتوان آن را این‌گونه نامید) نهنگ‌ها خارج می‌شود. در تحلیل میکروسکوپی، از این خروجی می‌توان استفاده کرد تا دریافت که کدام گونه‌هایی از باکتری‌ها در داخل بدن یک نهنگ سالم و یا بیمار از هر سن و سالی یافت می‌شود.

 

      ولی به وضوح روشن است که جمع‌آوری این ترشحات به سادگی فین کردن در یک دستمال نیست؛ اما هنگامی که یک نهنگ آب را با فشار از سوراخ بالای سر خود بیرون می‌داد، پاسخ این سوال به معنای واقعی کلمه به صورت این پژوهشگران برخورد کرد(!). جندرون توضیح می‌دهد: «خیلی بو دارد! و حتما باید در آن باکتری یافت شود».

 

      گروه از هلیکوپتری یک متری که از روی یک قایق کنترل می‌شد، استفاده کرد تا ظروف کشت میکروب را بالای سر نهنگ‌ها و در معرض آبی که می‌پاشند، به پرواز درآورند. این روشی غیرتهاجمی است که هرچند نهنگ‌ها متوجه آن می‌شوند، ولی اهمیتی به آن نمی‌دهند.

 

      کارنا آسودو وایت‌هاوس از انجمن جانورشناسی لندن می‌گوید: «آیا هیچ راه دیگری برای نمونه‌گیری از بزرگ‌ترین پستاندار جهان بدون دست زدن به او به ذهن شما می‌رسد؟»

 

 

 

      ایگ‌نوبل صلح: ناسزاگویی درد را کاهش می‌دهد

 

      اگر کسی از افراد مورد علاقه شما بتواند بارانی از ناسزا را بر زبان جاری کند، احتمالا خبر از چیزی دارد که شما ندارید: ناسزا گفتن نوعی واکنش به درد است و واقعا می‌تواند به تسکین درد کمک کند! دست‌کم این ادعایی است که گروهی از پژوهشگران دانشگاه کیل انگلیس مطرح کرده‌اند و توانسته‌اند با ادعای خود، جایزه صلح امسال را به خود اختصاص دهند.

 

      این پژوهشگران با طراحی تحقیقی گسترده، از داوطلبان خواستند تا دست‌های خود را تا هر وقت که می‌توانند، در آب بسیار سرد قرار دهند. کسانی که اجازه داشتند که یک ناسزا را تکرار کنند، در مقایسه با گروه دیگر که مجاز به انجام چنین کاری نبودند، توانستند درد را دست‌کم 50 درصد بیش از گروه دیگر تحمل کنند.

 

      ناسزاگویان همچنین ضربان قبل بالاتر و سطح درد کمتری را به نسبت گروه مودب‌تر از خود نشان دادند، که شاید به دلیل پاسخ «بجنگ یا بپر» بود که با فعل و انفعالاتی مانند کاهش سطح آدرنالین، سطح تهدید را کمتر می‌کند.

 

      ولی تحقیقات بیشتر نشان می‌دهد که این کاهش درد در کسانی که به طور معمول بددهن نیستند، خیلی بیشتر است؛ در حالی که این کاهش برای کسانی که عادت به ناسزاگویی دارند کم و یا ناچیز است.

 

      ریچارد استیونز از روانشناسان دانشگاه کیل که در این تحقیق مشارکت داشته، می‌گوید: «ناسزا گفتن خوب است، ولی در آن افراط نکنید».

 

 

 

      ایگ‌نوبل شیمی: واقعیت در مورد آب و نفت

 

      حادثه چاه نفت شرکت بریتیش‌پترولیوم (بی‌پی) و لکه نفتی خلیج مکزیک شاید توانسته باشد باور قدیمی عدم امکان ترکیب آب و نفت را نقض کرده باشد. اکنون این شرکت به همراه اریک آدامز از ام‌آی‌تی (انستیتو فناوری ماساچوست)، اسکات سوکولوفسکی از دانشگاه ای‌اند‌ام تگزاس و استفان ماسوتانی از دانشگاه هاوایی برای اثبات این که آب و نفت با هم ترکیب می‌شوند، توانسته‌اند جایزه ایگ‌نوبل شیمی را از آن خود کنند.

 

      این سه دانشمند، یک دهه پیش با سرویس مدیریت معادن ایالات متحده و 23 شرکت نفتی همکاری کردند تا تاثیرات یک لکه نفتی را در آب‌های عمیق بررسی کنند. آن‌ها 60 متر مکعب از انواع ترکیبات نفت خام و گاز طبیعی را در عمق 800 متری آب در دریای نروژ آزاد کردند و تلاش کردند تا بر خروجی آن نظارت کنند و ببینند که چه اتفاقی می‌افتد. آنها با شگفتی دریافتند که جریان‌های اقیانوسی در 300 متری بالای بستر دریا، ترکیباتی از نفت و حباب‌های گاز را در توده‌هایی به دام می‌اندازد.

 

      ولی البته شگفتی آنها به اندازه شریکشان در این جایزه نبود! ‌شرکت بی‌پی در بهار و تابستان سال جاری نتایج تحقیقات آنها را در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر و طولانی مدت‌تر (و البته پر هزینه‌تر( در خلیج مکزیک تجربه کرد.

 

      سوکولوفسکی می‌گوید: «اگر اقیانوس بی‌حرکت بود، آن‌گاه نفت چاه حادثه دیده به سرعت به سطح آب می‌آمد و با آب اقیانوس ترکیب نمی‌شد. ولی آزمایش‌ها و پژوهش‌های میدانی که ما انجام دادیم، نشان داد که جریان‌های اقیانوسی و تفاوت چگالی منجر به این می‌شوند که قطرات کوچک نفت از توده اصلی جدا شوند و با آب مخلوط شوند. احتمالا این خوب است که حجم وسیعی از نفت با آب مخلوط شده و در زیر سطح آب باقی مانده، چرا که میکروب‌ها راحت‌تر می‌توانند آن را تجزیه کنند و تاثیر آن را بر حیات وحش کاهش دهند».

 

 

 

      ایگ‌نوبل مدیریت: کارایی بهینه مدیریت شانسی

 

      شاید بی‌پی بتواند از پژوهش‌هایی که برنده جایزه مدیریت سال جاری شد نیز سود ببرد. آلساندرو پلوچینو، آندرئا راپیساردا و سزار گارافالو از دانشگاه کاتانیای ایتالیا، نگاه تازه‌ای به اصل پیتر انداختند. این سه نفر با استفاده از نظریه بازی‌ها نشان دادند که بهترین راه برای ارتقای بازدهی یک سازمان، این است که یا هر بار به طور تصادفی به یک نفر از کارمندان ارتقای رتبه داده شود، و یا به طور تصادفی به بهترین و بدترین اعضا ارتقا داده شود. و این یعنی این‌که برای ارتقا نیازی به داشتن شایستگی نیست!

 

      اصل پیتر که موضوع کتابی محبوب در سال 1969 / 1348 بود، بیان می‌دارد که در یک نظام سلسله مراتبی، هر کارمندی به طور مداوم ارتقای شغل می‌گیرد تا این‌که بالاخره به جایی می‌رسد که لیاقت آن را ندارد! نکته جالب‌تر اینجاست که در این رتبه به طور نامحدود باقی می‌ماند.

 

      گروه راپیساردا برای این مشکل راه‌حل عجیبی یافتند؛ ارتقای تصادفی کارمندان. با خلق مدل‌های کامپیوتری از سازمانی با 160 نفر کارمند، آنها دریافتند که چنین سیستمی می‌تواند کارایی بالاتری به نسبت سیستمی داشته باشد که در آن افراد بر حسب شایستگی‌های خود ارتقای مقام می‌گیرند. حتی ارتقای متناوب بهترین و بدترین کارمندان نیز از مدل استاندارد ارتقا بر حسب شایستگی بهتر بود.

 

      به گفته راپیساردا، دلیل این امر این است که نمی‌توانید بگویید که چون افراد در کار قبلی خود خوب بوده‌اند، پس در شغل فعلی نیز خوب خواهند بود؛ در نتیجه ارتقای تصادفی در عمل بازدهی کلی را بهبود می‌بخشد: «ایده این است که اگر کسی واقعا خوب کار می‌کند، بهتر این است که جابجا نشود! به او پاداش بدهید، ولی او را در جای خود نگاه دارید. کسی که یک دکتر خوب است، شاید یک رئیس خوب برای بیمارستان نباشد».

 

 

 

      ایگ‌نوبل بهداشت عمومی: کشف میکروب ریش

 

      مانوئل باربیتو, چارلز متیوز و لری تیلور از اداره سلامت و ایمنی فورت دتریک مریلند به خاطر کار بر روی یک خطر آزمایشگاهی که اولین بار در سال 1967 / 1346 به وجود آن پی برده شد، جایزه امسال ایگ‌نوبل بهداشت عمومی را به خانه بردند.

 

      باربیتو توضیح می‌دهد: ‌«دانشمندی که هیچ‌گاه برای ما مشکلی ایجاد نکرده بود، هنگامی که در یک آزمایشگاه قرنطینه شده کار می‌کرد، ریش گذاشته بود. این دانشمند از اصلاح صورتش خودداری می‌کرد، چرا که هیچ‌گونه شواهدی وجود نداشت که نشان دهد این ریش‌ها یک خطر محسوب می‌شوند».

 

      این شد که باربیتو و سه داوطلب ریش‌های خود را به مدت 73 روز نتراشیدند و سپس باکتری‌های بی‌خطری را روی آن‌ها اسپری کردند و نشان دادند که شستشو و پاک کردن جرم از روی یک صورت ریش‌دار خیلی سخت‌تر از یک صورت صاف است!

 

      آنها که به همین حد قانع نشده بودند، ریش مصنوعی را روی یک مانکن گذاشتند،‌ یک باکتری بیماری‌زا را روی آن اسپری کردند و در نهایت مانکن را در معرض جوجه‌ها و خوکچه‌های هندی قرار دادند. نتیجه آزمایش مشخص بود: برخی از این موجودات مریض شدند. البته این تنها نتیجه نبود، حاصل دیگر این آزمایش، پذیرفتن واقعیت و آشتی همکارشان با ادوات اصلاح صورت بود.

 

 

 

      ایگ‌نوبل پزشکی: تجویز شهربازی برای آسم

 

      افراد مبتلا به آسم به این که همیشه دارو مصرف کنند و دست‌کم یک اسپری تنفسی در جیب بغل خود داشته باشند، عادت کرده‌اند. ولی پژوهشگرانی از هلند با ابداع روش درمانی غیرعادی برای این بیماری، جایزه ایگ‌نوبل پزشکی را به خود اختصاص دادند:‌ سوار شدن بر رولر اسکیت!

 

      سایمون ریتولد از دانشگاه آمستردام و از اعضای این گروه توضیح می‌دهد: «احساسات منفی پیش از سوار شدن بر رولر اسکیت، با تنگی نفس ارتباط دارد. چنین چیزی حتی برای کسانی که سابقه بیماری‌های تنفسی ندارند هم صادق است. ولی ما همچنین دریافتیم که احساسات مثبت بعد از پایان سواری با رولر اسکیت، با برطرف شدن مشکل تنگی نفس همراه است؛ حتی در بیماران با سابقه پیشین آسم».

 

      نتیجه اخلاقی این کشف این است که شهربازی، بهترین درمان آسم به شمار می‌رود.

 

 

 

      ایگ‌نوبل طراحی سیستم حمل‌ونقل: راه‌آهن کپک‌زده

 

      در سال 2008، گروهی از پژوهشگران ژاپنی و مجارستانی با اثبات این که کپک لجن می‌تواند با موفقیت در یک مسیر پر پیچ و خم مسیریابی کند، برنده ایگ‌نوبل طراحی سیستم حمل‌ونقل شدند. در سال جاری برخی از اعضای این گروه بار دیگر این جایزه را برنده شدند، البته این بار برای طراحی یک شبکه راه آهن کارامد با استفاده از همان کپک‌ها.

 

      آن‌ها، کپک لجن را بر روی نقشه‌ای که توکیو و شهرهای اطرافش را نشان می‌داد، کشت کردند؛ به جای هر یک از شهرها یک ذخیره غذایی قرار دادند و اجازه دادند که کپک‌ها با رشد طبیعی، یک شبکه را تشکیل دهند.

 

      مارک فریکر از کالج پمبروک دانشگاه آکسفورد می‌گوید: «ما می‌دانیم که انسان‌ها چگونه شبکه خود را ایجاد کرده‌اند، ولی آیا راه‌حل کپک‌های لجن هم می‌تواند راه حل مفیدی باشد؟ شبکه‌ای که کپک‌های لجن ایجاد کردند تا حد زیادی شبیه به شبکه موجود راه آهن توکیو بود؛ و جالب اینجاست که شبکه جایگزینی که کپک‌های لجن پیشنهاد دادند، بازدهی کمتری از شبکه فعلی ندارد! با اعمال الگو‌های طبیعی شبکه‌سازی کپک‌های لجن به یک مدل کامپیوتری، دانشمندان می‌توانند طراحی شبکه‌های هوشمند حمل‌ونقل را از یک منبع عجیب و غریب بیاموزند».

 

 

 

      ایگ‌نوبل فیزیک: جوراب را روی کفش بپوشید

 

      نتایج عجیب یک آمارگیری عجیب‌تر (!) نشان می‌دهد که وقتی افراد جوراب به پا داشته باشند، احتمال اینکه روی یخ لیز بخورند، کمتر از وقتی است که جوراب به پا نداشته باشند. و شگفت‌انگیزتر (و یا شاید احمقانه‌تر) این که این امر وقتی محقق می‌شود که افراد جوراب خود را روی کفش یا چکمه خود به پا کنند. این تحقیق عالمانه! و این نتایج نبوغ‌آمیز را لیان پارکینز، شیلا ویلیامز و پاتریشیا پریست از دانشگاه اوتاگو در نیوزیلند به دست آورده‌اند.

 

      در روزهای متعددی در هر زمستان، خیابان‌های شیب‌دار داندین در نیوزیلند با لایه‌ای از یخ پوشیده می‌شود و برای افرادی که هوس پیاده روی در این خیابان‌ها را داشته باشند، دام خطرناکی را پهن می‌کنند.

 

      پارکین می‌گوید: «در گذشته‌ها هم واقعا برخی از افراد در چنین روزهایی جوراب خود را روی کفش به پا می‌کردند. تصور انجام چنین آزمایشی در ابتدا سبب خنده اعضای گروه شده بود، ولی در ادامه به طور جدی آنها را به فکر فرو برد. به عنوان افراد دانشگاهی بهداشت عمومی، ما احساس کردیم که وظیفه داریم این مورد را به طور مناسب بررسی کنیم و دریافتیم که چنین تجربه‌ای واقعا به انسان تعادل بهتری بر روی سطوح شیب‌دار یخ زده می‌دهد».

 

      داوطلبان آزمایش که جوراب به پا کرده بودند به نسبت دیگران خیلی راحت‌تر و با اطمینان بیشتری راه می‌رفتند و هیچ کدام نیفتادند؛ حتی با وجود این‌که خیلی از کسانی که جوراب‌های خود را به طریقه درست! به پا کرده بودند، پایشان لیز خورد.